قرآن خود را عظيم مى‌داند،[١] پس ما بايد آن را تعظيم كنيم، وقتى قرآن خود را كريم مى‌داند،[٢] ما بايد آن را تكريم كنيم، وقتى قرآن خود را مجيد مى‌داند،[٣] ما بايد آن را تمجيد كنيم.

٣- رهبران الهى، تمام انبيا و جانشينان بر حقّ آن بزرگواران به خصوص حضرت محمّد ٦ و اهل‌بيت او، داراى مقام مخصوصى هستند كه در اين سوره (حجرات) پاره‌اى از آداب برخورد با حضرت بيان شده است: بر آنان پيشى نگيريم، بلندتر از آنان صحبت نكنيم‌و ...

در قرآن به انسان فرمان صلوات بر پيامبر داده شده است.[٤] البتّه بايد به اين نكته توجّه كنيم كه الآن كه حضرت رحلت كرده‌اند، همان احترام براى زيارت حضرت‌[٥]، جانشينان حضرت، ذريّه آن بزرگوار و تمام كسانى كه به نحوى به آن حضرت نسبت دارند، به خصوص علماى ربّانى و فقهاى عادل و مراجع تقليد (كه به فرموده روايات، اين عزيزان جانشينان پيامبرند)، بر ما لازم است.

در حديث مى‌خوانيم: كسى كه سخن فقيه عادل را رد كند، مثل كسى است كه سخن اهل‌بيت پيامبر : را رد كرده‌

[١] -حجر، ٨٧.

[٢] -واقعه، ٧٧

[٣]- ق، ١

[٤]- احزاب، ٥٦

[٥]- در كتب متعدّد مانند كتاب تبرّك‌الصحابه نوشته آيةاللَّه احمدى ميانجى‌صدها نمونه از احترام اصحاب پيامبر به رسول‌خدا ٦ در زمان حيات و بعد از رحلت ايشان ذكر شده است