تفسير سوره حجرات - قرائتى، محسن - الصفحة ٣٩ - حبط وتباهى اعمال در روايات

الحسنات يُذهِبنَ السئيات»[١]

به خوبى روشن است كه بى‌ادبى به پيامبر ٦ به خاطر مقام والاى آن حضرت، سبب حبط اعمال مى‌شود، ولى قرآن به ما سفارش كرده كه نسبت به همه مردم آرام سخن بگوييم. چنانكه لقمان ٧ به فرزندش مى‌گويد: «واغضُض من صَوتك» صداى خود را فرو گير و سپس صداهاى غير معروف را به صداى الاغ تشبيه كرده است. «انّ انكَر الاصوات لَصوتُ الحَمير»[٢] مسئله صداى بلند (آلودگى صوتى)، امروزه (به اصطلاح عصر تمدّن) يكى از مشكلات جامعه بشرى است.

گاهى به اسم عروسى، گاهى به اسم عزا، گاهى در مسجد، گاهى در زمين ورزش، و گاهى در قالب خريد و فروش اجناس، آرامش را از مردم سلب مى‌كنيم.

در حالى كه تنها در چند جا اسلام حقّ فرياد زدن به ما مى‌دهد، مثلًا: هنگام اذان آن هم با صوت خوب و بدون مقدّمات، يا زائران خانه خدا در بيابان‌هاى مكّه، همين كه ديگر قافله‌ها و كاروان‌ها را مى‌بينند، سفارش شده كه با صداى بلند عبارتِ «لَبّيك الّلهمّ لَبّيك‌» را تكرار كنند.

به هر حال جز در موارد نادر و استثنائى، ما حقّ بلند حرف زدن را نداريم، تا چه رسد به اين كه اين فرياد جنبه تهديدى نيز داشته باشد كه در اين صورت علاوه بر مسئله بى‌ادبى،

[١] -هود، ١١٤

[٢] -لقمان، ١٩