تفسير سوره حجرات
(١)
سخن ناشر
٦ ص
(٢)
پيشگفتار
٧ ص
(٣)
سيماى سوره حجرات
٩ ص
(٤)
بحثى پيرامون تقوى
١٩ ص
(٥)
عوامل مؤثر در تقوى
٢١ ص
(٦)
آيا تقوى محدوديت است؟
٢١ ص
(٧)
مقدسات در اسلام
٢٩ ص
(٨)
احترامگذارى اولياى الهى
٣٤ ص
(٩)
حبط و نابودى اعمال
٣٥ ص
(١٠)
حبط وتباهى اعمال در روايات
٣٦ ص
(١١)
ادب در گفتگو
٤٢ ص
(١٢)
امتياز پاداشهاى الهى
٤٤ ص
(١٣)
فسق چيست و فاسق كيست؟
٥٣ ص
(١٤)
برخورد با فاسق
٥٥ ص
(١٥)
تحقيق، داروى دردهاى اجتماعى
٥٥ ص
(١٦)
محكمكارى
٥٧ ص
(١٧)
خبر در اسلام
٥٨ ص
(١٨)
شيوه تحقيق
٥٩ ص
(١٩)
دروغ
٦١ ص
(٢٠)
رابطه ايمان و علم
٦٨ ص
(٢١)
عدالت
٧٥ ص
(٢٢)
عدالت در مكتب انبيا
٧٦ ص
(٢٣)
زمينههاى اعتقادى وفطرى عدالت
٧٧ ص
(٢٤)
گستره عدل
٧٨ ص
(٢٥)
اخوت و برادرى
٨٤ ص
(٢٦)
حقوق برادرى
٨٧ ص
(٢٧)
بهترين برادر
٨٩ ص
(٢٨)
صلح و آشتى در قرآن
٨٩ ص
(٢٩)
اهميت آشتى
٩٠ ص
(٣٠)
موانع صلح وآشتى
٩٢ ص
(٣١)
گوشهاى از عوامل رحمت الهى
٩٣ ص
(٣٢)
عوامل دريافت رحمت در روايات
٩٣ ص
(٣٣)
مسخره و استهزاى ديگران
٩٨ ص
(٣٤)
ريشههاى مسخره
٩٨ ص
(٣٥)
تحقيرهاى ناخواسته
٩٩ ص
(٣٦)
درجات مسخره
١٠٠ ص
(٣٧)
عواقب مسخرهكردن
١٠٠ ص
(٣٨)
اقسام سوء ظن
١٠٦ ص
(٣٩)
غيبت چيست؟
١٠٨ ص
(٤٠)
غيبت در روايات
١٠٩ ص
(٤١)
جبران غيبت
١١٠ ص
(٤٢)
موارد جواز غيبت
١١١ ص
(٤٣)
خطرات غيبت
١١٢ ص
(٤٤)
انواع غيبت
١١٣ ص
(٤٥)
آثار غيبت
١١٣ ص
(٤٦)
انگيزه وريشههاى غيبت
١١٤ ص
(٤٧)
شنيدن غيبت
١١٦ ص
(٤٨)
شيوههاى ترك غيبت
١١٧ ص
(٤٩)
تفاوت اسلام با ايمان
١٢٢ ص
(٥٠)
سيماى مؤمن واقعى
١٢٥ ص
(٥١)
پايدارى در ايمان
١٢٧ ص
(٥٢)
وسيله پايدارى ايمان
١٢٨ ص

تفسير سوره حجرات - قرائتى، محسن - الصفحة ٢٩ - مقدسات در اسلام

مقدّسات در اسلام‌

در تمام دنيا و عقائد مختلف، به بزرگان خود احترام خاصّى مى‌گذارند. شهرها، خيابان‌ها، دانشگاه‌ها، فرودگاه‌ها، مدارس، مؤسسات را به نام آنان نامگذارى مى‌كنند. در اسلام نيز افراد، ساعات ومكان‌ها وحتّى برخى گياهان و جمادات قداست دارند.

ريشه قداست و كرامت همه آنها در اسلام، وابستگى به ذات مقدّس خداوند است و هر چه وابستگى آن به خدا بيشتر باشد، قداست آن هم بيشتر است و ما بايد احترام ويژه آنها را حفظ كنيم. امّا مقدّسات:

١- خداوند سرچشمه قدس است و مشركان كه ديگران را با خدا يكسان مى‌پندارند، در قيامت به انحراف خود اقرار خواهند كرد و به معبودهاى خيالى خود خواهند گفت: رمز بدبختى ما اين است كه شما را با خدا يكسان مى‌پنداشتيم.

«اذ نُسوّيكم بِربّ العالَمين»[١]

در قرآن سخن از تسبيح و تنزيه خداوند زياد است، يعنى ما بايد براى خدا آن احترام وقداستى را بپذيريم كه هيچ‌گونه عيب ونقصى براى او تصوّر نشود. نه تنها ذات او، بلكه نام اونيز بايد منزّه باشد. «سَبّح اسم ربّك الاعلى»[٢]

٢- كتاب خدا نيز احترام و قداست ويژه‌اى دارد. زيرا وقتى‌


[١] -شعراء، ٩٨

[٢] -اعلى، ١