٩- گرايش به مذهب، امرى فطرى است كه خداوند در انسان به وديعه گذاشته است. «حَبّبَ اليكم الايمان ...» (در روايات مى‌خوانيم: دوست داشتن حقّ و علاقه به اولياى خدا و مؤمنين، از الطاف ويژه خداوند است)

١٠- محبّت به ايمان هست، ولى جبر و تحميل ايمان نيست. «حَبّبَ اليكم الايمان ...»

١١- ايمان، زينت دلهاست، «و زَيّنَه فى قلوبكم» همان گونه كه كوه‌ها، درياها، معادن، گل‌ها وآبشارها وهمه آنچه روى زمين است، زينت زمين است. «انّا جَعلنا ما على الارض زينةً لها» (آرى، زينت انسان، كمالات معنوى اوست و جلوه‌هاى مادّى، زينت زمين هستند)

١٢- تولّى و تبرّى بايد در كنار هم باشد، اگر ايمان را دوست داريم بايد از كفر، فسق و عصيان نيز بيزار باشيم. «حَبّبَ اليكم الايمان ... كَرّهَ اليكم الكفر ...»

١٣- انكار قلبى و انگيزه فاسد، مقدّمه طغيان انسان است. ابتدا فرمود: «الكفر» وسپس «الفسوق‌والعصيان»

١٤- كفر، تغيير فطرت انسانى است. «حَبّبَ اليكم الايمان ... كَرّهَ اليكم الكفر ...»

١٥- آفات ايمان، كفر، فسوق و عصيان است. «حَبّب اليكم الايمان ... كرّه اليكم الكفر ...»

١٦- تنفّر از بدى‌ها، فطرى است. «كَرّهَ اليكم الكفر و الفسوق و العصيان ...» و اين تنفّر، مايه رشد انسان‌