تفسير سوره حجرات - قرائتى، محسن - الصفحة ٩٨ - ريشههاى مسخره

مسخره و استهزاى ديگران‌

استهزا، در ابتداى نظر يك گناه، ولى در باطن چند گناه است؛ مثلًا در مسخره كردن، گناهانِ تحقير، خوار كردن، كشف عيوب، اختلاف افكنى، غيبت، كينه، فتنه، تحريك، انتقام و طعنه به ديگران نهفته است.

ريشه‌هاى مسخره‌

١- گاهى مسخره كردن برخاسته از ثروت است كه قرآن مى‌فرمايد: «وَيلٌ لِكلّ هُمَزة لُمَزة، الّذى جَمع مالا و عَدّده»[١] واى بر كسى كه به خاطر ثروتى كه اندوخته است، در برابر انسان و پشت‌سر او عيبجويى مى‌كند.

٢- گاهى ريشه استهزا، علم و مدارك تحصيلى است كه قرآن درباره اين گروه مى‌فرمايد: «فَرِحوا بما عِندهم مِن العِلم و حاقَ بهم ما كانوا به يَستهزؤن»[٢] آنان به علمى كه دارند شادند و آنچه را مسخره مى‌كردند، آنها را فرا گرفت.

٣- گاهى ريشه مسخره، توانايى جسمى است. كفّار مى‌گفتند:

«مَن اشدُّ مِنّا قُوّة»[٣] كيست كه قدرت و توانايى او از ما بيشتر باشد؟

٤- گاهى انگيزه مسخره كردن ديگران، عناوين و القاب دهان پر كن اجتماعى است. كفّار فقرايى را كه همراه انبيا بودند

[١] -همزه، ١- ٢

[٢] -غافر، ٨٣

[٣]- فصّلت، ١٥