فرياد زدن در برابر پيامبر ٦ از افراد مؤمن سبب تباهى اعمال است، امّا اگر كسانى حضرت را نشناخته‌اند، حساب جداگانه‌اى دارند. زيرا در توهين، علم و آگاهى و قصد اهانت شرط است. اگر ما از روزنامه‌اى براى كارهاى ساده‌اى استفاده كنيم و ندانيم كه در آن آيات مباركه قرآن است، چون نمى‌دانسته‌ايم و قصد اهانت هم نداشته‌ايم، توهين به حساب نمى‌آيد.

در جمله‌ «ان تحبط اعمالكم و انتم لاتشعرون» اعمال شما نادانسته نابود مى‌شود، نكته‌اى است و آن اينكه آفات و آثار سوء (و به اصطلاح آثار وضعى)، وابسته به دانستن يا ندانستن ما نيست.

آرى، اگر انسان شرابى بخورد مست مى‌شود، گرچه خيال كند آب است. اگر به سيم بدون عايقى دست بزنيم، دچار برق گرفتگى مى‌شويم، گرچه خيال كنيم برق ندارد. گناهانى سبب پيدايش قحطى، زلزله، كوتاه شدن عمر، ذلّت و خوارى مى‌شود، گرچه خود انسان از پيدايش اين آثار خبرى نداشته باشد. بنابراين بى‌ادبى نسبت به پيامبر، سبب تباهى عمل مى‌شود، گرچه خود انسان آن آثار منفى را نداند.

پيام‌ها:

١- براى آموزش ادب به مردم، خود ما نيز بايد آنان رامؤدّبانه صدا بزنيم. (در اين آيه خداوند مردم را با جمله‌ «يا ايّها الّذين آمنوا» صدا زده است)