اخلاق نبوى - محدثى، جواد - الصفحة ٩٢ - ١١ سنن گوناگون

چهره‌اى باز و خندان داشت، اندوهگين بود، بى آنكه چهره‌اش عبوس باشد. متواضع بود، بى آنكه از خود ذلّت نشان دهد، بخشنده بود، بى آنكه اسراف و ولخرجى كند، نسبت به هر مسلمانى مهربان بود و هرگز دست طمع به سوى چيزى دراز نكرد.[١]

٨- پيامبر خدا ٦ نگاهش را ميان اصحابش يكسان و عادلانه تقسيم مى‌كرد و به اين و آن يكسان مى‌نگريست، هرگز پاهايش را در پيش اصحاب دراز نمى‌كرد.[٢]

٩- چنان اهل شرم و حيا بود كه روى «نه» گفتن نداشت.

هر كس از او هر چه مى‌خواست مى‌بخشيد. هر گاه از چيزى خوشش نمى‌آمد در چهره‌اش آشكار بود، به اصحابش مى‌فرمود: نزد من از اصحاب من چيزى (از عيوب و خلاف‌هايشان) نگوييد، دوست دارم هر گاه نزد شما مى‌آيم سينه‌ام صاف و بى كينه باشد.[٣]

١٠- هر گاه گروهى را به مأموريت نظامى مى‌فرستاد و كسى را به فرماندهى آنان مى‌گماشت، يكى از افراد مورد اطمينان خود را همراه او مى‌فرستاد تا كارها و خبرهاى او را مورد بررسى قرار دهد. وقتى كه فرماندهى را همراه جمعى به سريّه (مأموريت جنگى) اعزام مى‌كرد، او را به خصوص به‌

[١] سنن النبى، ص ٤١.

[٢] - همان، ص ٤٧.

[٣] - بحار الانوار، ج ١٦، ص ٢٣٠.