اخلاق نبوى - محدثى، جواد - الصفحة ٣٥ - ٢ - بى تكلف
پيامبر جز با ياد خدا برنمىخاست و نمىنشست.
اين گونه حالات در نشست و برخاست و ياد پيوسته خدا، در همنشينان و معاشران نيز تأثير مىگذارد و آنان را هم به ياد خدا مىاندازد.
٢- بى تكلّف
رسول خدا ٦ در مجالس، جاى خاصّى را براى خويش تعيين نمىكرد. هر جا كه جا بود مىنشست و ياران را نيز به همين مسأله فرمان مىداد. روى زمين مىنشست و روى زمين غذا مىخورد:
«كانَ رَسُولُ اللَّهِ ٦ يَجْلِسُ عَلَى الأرضِ وَ يأكُلُ عَلَى الأرضِ».[١]
مثل بردگان بر زمين مىنشست و مىدانست كه بنده است، يعنى نمايش نمىداد و تظاهر نمىكرد، بلكه خصلتش چنين بود:
«يَجْلِسُ جُلُوسَ العَبْدِ وَ يَعْلَمُ انَّهُ عَبْدٌ».[٢]
در جلسات، وقتى وارد مىشد، هر جا كه جا بود مىنشست، به ديگران هم چنين توصيه مىفرمود، به همه يكسان نگاه مىكرد تا كسى احساس تبعيض در نگاه و توجّه
[١] - بحارالانوار، ج ١٦، ص ٢٢٢.
[٢] - همان، ص ٢٢٥.