اخلاق نبوى - محدثى، جواد - الصفحة ٣٠ - ٧ - روحيه بزرگوارى
ديگران گوش ندهد، دست و دل باز و اهل جود و كرم باشد و ... همه نشانههايى از روح با عظمت و اخلاقى كريمانه و بزرگوارانه است و همه آنچه ياد شد، در رسول خدا ٦ جلوهگر بود و درباره آنها احاديث متعدّدى نقل شده است.
به نقل حضرت امير ٧:
«كانَ رَسُولُ اللَّهِ اجْوَدَ النّاسِ كَفّاً وَ اكْرَمَهُمْ عِشْرَةً».[١]
رسول خدا ٦ از همه مردم بخشندهتر و از همه مردم در معاشرت، بزرگوارتر بود. و در حديث ديگر است:
«يَقْبَلُ مَعْذِرَةَ المُعْتَذِرِ الَيْهِ».[٢]
عذرخواهى كسى را كه او معذرت مىطلبيد، قبول مىكرد.
هرگز بدى را با بدى پاسخ نمىگفت، بلكه از بدهىهاى مردم درمىگذشت و آنان را مىبخشود و حالت عفو و صفح (كه توصيه قرآن است) داشت:
«وَلا يَجْزِى السَّيِّئَة بِالسيّئةِ وَ لكِنْ يَعْفُو وَ يَصْفَحُ».
انس بن مالك نقل مىكند كه من هشت سال (و در بعضى روايات، نه سال) خدمتگزارى پيامبر خدا را انجام دادم و هرگز نشد كه يك بار هم به من بفرمايد كه چرا چنين كردى و بر كار من عيبجويى يا ملامت و سرزنش كند!
[١] - مكارم الاخلاق، ص ١٧.
[٢] - سنن النبى، ص ٧٥.