آيا سجده در نماز هاى روزانه بر خاكى كه اين همه اهمّيّت دارد- آن هم به جهت تقرّب به خداوند- بهتر و سزاوارتر از ساير زمينها و خاكها نمى باشد؟ بهتر از سجده كردن بر قاليچه و فرش و قاليهاى بافتنى نمى باشد كه در سنّت هيچ گونه مجوّزى براى سجده كردن بر روى آنها وجود ندارد؟

پس اگر كسى بخواهد به خداوند تقرّب پيدا كند و جايگاه ويژه‌اى داشته، و خضوع و خشوع و عبوديّت را داشته باشد، مناسب است‌كه گونه و پيشانى را بر خاكى بگذارد كه در باطن آن درسهاى دفاع از دين خداوند نهفته باشد.

با توجّه به اسرار سجده بر زمين، آيا شاسته نيست بر خاكى سجود شود كه در آن راز عزّت، عظمت و جلال خداوند و رمز عبوديّت و فروتنى در برابر او به روشن ترين مظاهر و علامات آن در آن وجود دارد؟

آيا سزاوار نيست كه بر خاكى سجده شود كه در آن دلايل روشن توحيد و جان نثارى در راه خداوند وجود دارد؟ سجده بر خاكى كه دعوت به مهربانى قلب و وجدان وشفقت، در آن وجود دارد؟