شريعت اسلامى، «نماز» از اركان دين است و اسلام آن را به صورت مطلوب و مركّب از اركان، اجزا و شرايط، تشريع كرده است. شرط صحيح بودن آن نزد خداوند، به اين است كه با همه اجزاى تشكيل دهنده اش بجاآورده شود.

بدون شك، «سجده» از اركان نمازهاى واجب و مستحب در اسلام مى باشد بلكه مى توان آن را از با فضليت ترين اجزاى نماز به شمار آورد؛ زيرا «سجده» از بارزترين مظاهر عبوديّت و اطاعت و نهايت كرنش از سوى بندگان نسبت به خالق است و مؤمنان به واسطه سجده، بندگى خويش را به خداوند، اظهار مى دارند.

«سجده» نمايانگر خوارى و خضوع است و بدين جهت، خداوند آن را براى خويش قرار داده و به بندگانش اجازه نداده كه براى غير از ذات ربوبى او سجده كنند.

اين مطلب در ميان مسلمانان بسيار روشن و از ضروريّات دين است كه تنها بايد براى خداوند سجده كرد و كسانى كه اين ضرورى را منكر باشند، از دايره ايمان به خداوند، خارج هستند.

امّا درباره چيزى كه سجده بر آن جايز است، همه مسلمانان با مذاهب مختلف، بر «صحيح بودن سجده بر زمين و خاك، اتّفاق نظر دارند»، بلكه سجده بر «خاك» بر اساس رواياتى كه از پيامبر (ص) وارد شده افضل‌است.