«در گرماى شديد با رسول خدا (ص) نماز را به جاى مى آورديم، هر كدام از ما سنگ گرمى را به دست مى گرفت و هنگامى كه سرد مى شد، آن را بر زمين مى گذاشت و بر آن سجده مى كرد»[١].

٩- خباب بن ارت مى گويد:

«از گرماى سوزان و اثرى كه بر پيشانيها و كف دستها يمان مى گذاشت به پيامبر خدا (ص) شكايت نموديم، امّا آن حضرت به شكايت ما ترتيب اثر نداد»[٢].

١٠- عمر بن خطاب مى گويد:

«شب، باران باريد، براى نماز صبح كه از خانه ها خارج شديم، هر كدام ازما كه از بيابان مى گذشت، در پيراهن خود مقدارى سنگ قرار مى داد و بر آن نماز مى خواند. هنگامى كه پيامبر خدا (ص) اين امر را مشاهده نمود، فرمود: «چه زيرانداز خوبى است.» و اين آغاز سجده بر سنگريزه ها بود».[٣]

ابو داوود از ابن عمر نقل مى كند:

[١] - السنن الكبرى: ٢/ ١٠٦.

[٢] - السنن الكبرى: ٢/ ١٠٧، ١٠٦؛ نيل الاوطار: ٢/ ٢٦٨.

[٣] - السنن الكبرى، بيهقى: ٢/ ٤٤٠.