در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ٣٨ - حرف آخر

در اسناد آن «ابو عون عبيد الله بن سعيد ثقفى كوفى» وجود دارد. ابو حاتم در كتاب جرح و تعديل در باره او به فرزندش مى گويد: «مجهول است».[١]

و ابن حجر مى گويد:

«حديث او از مغيره مرسل است».[٢]

اشكال ديگر اين است كه: متن روايت نسبت به سجده و حكم آن ساكت است و تلازم بين نماز خواندن بر پوست (حيوان) و سجده بر آن، منتفى مى باشد.

حرف آخر

اينها تمام رواياتى است كه به صورت مرفوع و موقوف در صحاح و مسانيد، در باره آن چيزى كه سجده بر آن جايز مى باشد، آمده است و روايتى وجود ندارد كه در اين جا نقل نشده باشد. اين روايات به روشنى دلالت دارد كه اصل در سجده «هنگام قدرت و امكان، زمين مى باشد» و در باره آنچه از روييدنيهاى آن درست مى شود، به روايات خمره (سجدگاه كوچك؛ مهر)، فحل (حصير سياه) و حصير، تمسّك مى كنيم كه پيروى از آنها به هنگام فقدان عذر، اجتناب نا پذير است، امّا در حال عذر و عدم تمكن از زمين و آنچه از آن مى رويد، سجده بر لباس متّصل‌

[١] - تهذيب التهذيب: ٧/ ١٧ رقم ٣٣.

[٢] - فقهيات بين السنه و الشيعه، عاطف عبدالسلام: ٤٩.