اين قاعده مى طلبد كه آثار و حالات زمينها و ديدگاه ما نسبت به آنها مختلف باشد. اين امر طبيعى و عقلى است و بين تمام ملّتها جارى مى باشد؛ زيرا زمينها و مكانها، با اضافه و انتساب، ارزش پيدا مى كنند. با اين ارزش و مزيّت، مقرّرات خاصّى در باره آنها جارى مى گردد و احكامى از آنها انتزاع مى شود كه بى اعتنايى به آنها جايز نيست، مثلًا ساختمانها و بنا ها اگر منتسب به دربار پادشاهى باشند، به نام پادشاه شناخته مى شوند و از شأن خاص و احكام منحصر به فردى برخود دار مى شوند كه مراعات آنها بر مردم ضرورى است و همچنين پذيرفتن و اجرا كردن قانونهايى كه در ارتباط با آنها وضع مى شود.

همين امر در ارتباط با زمينها، و ساختمانها و شهر هاى منسوب به خداوند، جارى مى شود؛ زيرا اينها داراى اهمّيّت خاص، احكام دينى و لوازم و روابطى هستند كه رعايت و مراقبت آنها بر كسى كه ذات خويش را تسليم خداوند نموده لازم است.

[١] - المصنف: ١٢ باب من كان يحمل فى السفينه شيئا يسجد عليه.