اين اصل، تنها درباره برترى برخى از زمينها نسبت به برخى ديگر نمى باشد بلكه در همه موارد، برترى و تفاضل وجود دارد؛ مانند برترى دادن پيامبران، اوصيا، اوليا، صدّيقين، شهيدان، مؤمنان و هر كسى كه براى او يك نوع برترى نسبت به ديگرى در اسلام قرار داده شده است.

اين اصل، محور دايره وجود است كه به وسيله آن هر چيز وجود پيدا مى كند. و ميل و رغبت نسبت به كارها به آن منتهى مى شود و بخشها، و محبتها و علاقه ها و رابطه ها همه از اين اصل وجود مى آيد.

در اين باره سؤالهاى ذيل قابل طرح است:

چه چيزى پيامبر (ص) را واداشت كه بر فرزندش امام حسين (ع) بگريد و عزادارى بر پا نمايد و خاك كربلا را ببويد و بر آن بوسه زند؟

چه چيزى امّ سلمه همسر گرامى پيامبر (ص) را واداشت كه خاك كربلا را در كيسه اى قرار دهد و آن را به لباس خود ببندد؟

چه چيزى اين امر را بر فاطمه زهرا (عليها السلام) روا داشت كه تربت پاك قبر پدرش را بگيرد و آن را ببويد؟

چه چيزى امير المؤمنين على (ع) را واداشت كه به هنگام فرود به سر زمين كربلا به اندازه يك مشت از خاك آن را بردارد و ببويد و بگريد تا اين كه زمين از اشكهاى آن حضرت خيس شود؟ و بفرمايد: «از درون اين زمين، هفتاد هزار نفر محشور مى شوند و بدون حساب وارد بهشت مى كردند».