روى خاك آن، نوه و گل خوشبوى پيامبر (ص) به شهادت خواهد رسيد، روايت كرده اند، پس چه اشكالى دارد از خاك آن مكان، مُهرى ساخته شود و تنها براى خداوند كه شريكى ندارد بر آن سجده كرد؟!

اوزاعى (استاد ابوحنيفه) هنگامى كه قصد سفر از مدينه منوّره را داشت، گِلى از مدينه به همراه خود مى برد تا بر آن سجده نمايد. از عمل او سؤال شد، گفت:

«بهترين قطعه از زمين، زمينى است كه رسول خدا (ص) در آن دفن شده است و دوست دارم كه سجده من براى خداوند، بر روى آن باشد»[١].

[١] - هذه هى الشيعة باقر شريف قرشى: ٢٧٠- ٢٦٧.