«روايت دلالت دارد بر اين كه براى حفظ و در امان ماندن با داشتن عذر، نمازگزار مى تواند بر گوشه هاى لباسى كه پوشيده سجده نمايد، حال اين عذر يا باران است، چنان كه در روايت بود، ياگرما و سرماست؛ چنان كه در روايت ابن ابى شيبه بود. اين روايت تصريح دارد بر اين كه جامه اى كه پيامبر (ص) بر آن سجده كرد، متّصل به آن حضرت بود»[٢].

اين توجيه، درست و بجا نيست؛ زيرا ظاهر روايت دلالت نمى كند مگر بر اين كه رسول خدا (ص) خود را از سرماى زمين در امان نگه مى داشت تا به دستها و پاهاى مباركش نرسد، در اين روايت هيچ‌گونه اشاره اى به سجده و پيشانى ندارد. مضمون اين حديث مانند مضمون حديث عايشه است. عايشه مى گويد:

«هنگامى كه رسول خدا (ص) نماز به جاى مى آورد، چيزى زير پاى خود نمى گذاشت مگر روزى باران باريد و پيامبر (ص) زير پاى خود، پوستى گذاشت»[٣].

[١] - سنن ابن ماجه: ١/ ٣٢١؛ السنن الكبرى: ٢/ ١٠٨؛ نصب الرايه: ١/ ٣٨٦.

[٢] - نيل الاوطار: ٢/ ٢٧٠ و ٢٦٩.

[٣] - سنن بيهقى: ٢/ ٤٣٦؛ هيثمى روايت را به جهت بودن ابراهيم بن اسحاق ضبى، در اسناد ضعيف شمرده است( مجمع الزوائد: ٢/ ٥٧).