احمد، روايت مرفوعى را از مغيرة بن شعبه نقل مى كند كه مى گويد: «رسول خدا (ص) نماز را روى پوست دبّاغى شده به جاى مى آورد، يا اين كه دوست مى داشت كه نماز بر پوست دباغى شده به جاى آورد»[١].

سند هاى روايت به طور كلّى ضعيف است و در احكام مثل آن استدلال نمى شود. در سند اين روايت، يونس بن الحارث وجود دارد كه احمد در باره او مى گويد:

«روايتهاى او مضطرب است.»[٢]

عبد الله بن احمد مى گويد:

«يك بار ديگر از احمد در باره يونس بن حرث سؤال كردم، در پاسخ به من او را ضعيف شمرد. ابن معين مى گويد: روايتهاى او بى ارزش است. و ابو حاتم مى گويد: قوى نيست. نسائى هم مى گويد: ضعيف است و بار ديگرى گفت: قوى نمى باشد. ابن ابى شيبه مى گويد: در باره او از ابن معين سؤال كردم؟ گفت: ما در گذشته او را به شدّت تضعيف مى كرديم. ساجى در باره او مى گويد: ضعيف است لكن به دروغگويى متّهم نمى باشد»[٣].

[١] - سنن ابو داود: ١/ ١٠٦؛ سنن البيهقى: ٢/ ٤٢٠.

[٢] - الجرح و التعديل، رازى: ٩/ ٢٣٧

[٣] - تهذيب التهذيب: ١١/ ٤٣٧.