در روايات به «خاك آلود كردن صورت» امر شده است و اگر «امر» دلالت بر وجوب نداشته باشد، حد اقل دلالت بر فضليت و مطلوبيّت دارد. اين جا رواياتى نقل مى شود كه امر به «خاك آلود كردن صورت در سجده» مى كند كه بدون هيچ گونه شكّى برتر بودن سجده بر خاك از آنها استفاده مى شود.

خالد جهنى گويد: «پيامبر (ص) صهيب را ديد كه سجده مى كند و مثل اين كه از خاك آلود شدن اجتناب نمايد، پيامبر (ص) به او فرمود: اى صهيب! صورت خود را خاك آلود كن»[١].

ظاهر اين است كه صهيب هنگام سجده از خاك آلود كردن صورت خود به وسيله لباسى كه متّصل به بدن و يا منفصل از آن بود، اجتناب مى كرد. يا حدّاقل با سجده بر حصير، بوريا و سنگهاى صاف، از خاك آلود شدن پرهيز مى كرد. بنابر هر تقدير، اين روايت، شاهدى بر بهتر بودن سجده بر خاك در برابر سجده بر سنگ كه روايات بر جايز بودن سجده بر سنگ، در برابر سجده بر غير زمين، دلالت دارد.

امّ سلمه مى گويد:

[١] - كنز العمّال: ٧/ ٤٦٥، ش ١٩٨١٠.