امّا سجده بر فرش، قالى، فرشهاى بافته شده از پشم گوسفند و شتر و حرير و مانند اينها و لباس منفصل از بدن، هيچ دليلى وجود ندارد كه سجده بر آنها را جايز بشمارد و در سنّت پيامبر (ص) هيچ گونه مستندى دال بر جواز آن وارد نشده است. در صحاح ششگانه- كه متكفّل بيان احكام دين و به خصوص نماز مى باشند- يك حديث و حتّى يك كلمه كه اشاره به جايز بودن سجده بر اين موارد داشته باشد، وجود ندارد.

وهمچنين در ديگر كتابهاى اصول حديث از مسانيد و سنن، هيچ گونه اثر و روايتى اعمّ از مرفوع، موقوف، مسند و مرسل- كه بتوان به آن در اين زمينه استدلال نمود- وجود ندارد.

پس قول به جايز بودن سجده بر فرش و قالى و تقيّد به آن و فرش كردن مساجد با آنها براى سجده كردن بر آنها- چنان كه امروز مرسوم گشته- بى شك، بدعت و پديده جديدى است كه مشروعيّت ندارد و مخالف با سنّت خدا و پيامبر (ص) است «و هرگز براى سنّت خدا تبديلى نخواهى يافت»[١].

ابو بكر ابن ابى شيبه كه ثقه مى باشد، به اسنادش از سعيد بن مسيّب و از محمّد بن سيرين نقل مى كند:

[١] - سوره فاطر( ٣٥): ٤٣.