«امام على (ع) هنگامى كه از سر زمين كربلا مى گذشت، به اندازه يك مشت از خاك آن را به دست گرفت، آن را بوييد و گريه كرد تا اين كه زمين از اشكهاى آن حضرت خيس شد (سپس) فرمود: از باطن اين زمين، هفتاد هزار نفر محشور مى شوند و بدون حساب وارد بهشت مى گردند»[١].

امّ سلمه مى گويد:

«شبى رسول خدا (ص) در حالى كه مضطرب بود، به پهلو خوابيد، سپس بار ديگر در حالى كه مضطرب بود، به پهلو خوابيد با حالتى غير از آنچه اوّل ديده بودم، سپس (بار سوّم) به پهلو خوابيد ودر دستش خاك سرخى بود كه آن را مى بوسيد. به حضرت گفتم: اى رسول خدا (ص) اين خاك چيست؟ حضرت فرمود: جبرئيل به من خبر داد كه حسين در سرزمين عراق كشته مى شود. به جبرئيل گفتم: خاك زمينى كه در آن كشته مى شود به من نشان بدهد و اين خاك آن‌جا است»[٢].

امّ فضل بنت حارث مى گويد:

[١] - مجمع الزوائد، هيثمى: ٩/ ١٩١.

[٢] - مستدرك حاكم: ٤/ ٣٩٨؛ كنز العمّال: ٧/ ١٠٦؛ سير اعلام النبلاء: ٣/ ١٥؛ ذخائر العقبى: ١٤٨.