«در گرماى زياد، با پيامبر (ص) نماز را به جاى مى آورديم، اگر يكى از ما قادر نبود پيشانى خود را بر زمين بگذارد، پيراهن خود را پهن مى كرد و بر آن سجده مى نمود».[٢]

و در عبارت ديگر آمده است:

«هنگامى كه با پيامبر (ص) نماز مى خوانديم، بر اثر گرماى زياد، گوشه لباس‌مان را در جاى سجده قرار مى داديم»[٣].

شوكانى مى گويد:

«اين روايت، دلالت بر جواز سجده بر لباس، به جهت ايمن ماندن از گرماى زمين دارد و از آن استفاده مى شود كه اصل در سجده تماس مستقيم (پيشانى) با زمين است؛ زيرا گستردن لباس، مشروط و معلّق بر عدم توانايى شده است و به اين روايت استدلال شده بر جواز سجده بر

[١] - صحيح البخارى: ١/ ١٠١.

[٢] - صحيح مسلم: ٢/ ١٠٩.

[٣] - صحيح بخارى: ١/ ١٠١؛ صحيح مسلم: ٢/ ١٠٩؛ سنن ابن ماجه: ١/ ٣٢١؛ سنن ابوداود: ١/ ١٠٦؛ سنن دارمى: ١/ ٣٠٨؛ مسند احمد: ١/ ١٠٠؛ السنن الكبرى: ٢/ ١٠٦.