در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ٢٩ - بخش دوم روايات سجده بر غير زمين بدون داشتن هيچگونه عذرى

«ابن مسعود، نماز نمى خواند و يا سجده نمى كرد مگر بر زمين))[١].

١٦- «ابراهيم (هنگام نماز) بر بردى مى ايستاد و بر زمين سجده مى كرد. گفتيم بردى چيست؟ گفت: حصير»[٢].

١٧- صالح بن حيوان سبائى گويد:

«رسول خدا (ص) مردى را ديد كه عمامه را به پيشانى كشيده و بر گوانه اش سجده مى كند، پيامبر (ص) پيشانى او را از عمامه نمايان كرد»[٣].

بخش دوّم: روايات سجده بر غير زمين بدون داشتن هيچگونه عذرى‌

١- انس بن مالك مى گويد:

«مادر بزرگ او يعنى مليكه، پيامبر (ص) را براى تناول غذايى كه براى آن حضرت تهيه كرده بود، دعوت نمود. پيامبر (ص) از آن غذا ميل نمود و فرمود: برخيزيد تا با شما نماز را به جاى آورم. انس گويد: حصيرى كه متعلق به ما بود، برداشتم. اين حصير بر اثر استفاده زياد، سياه گشته بود. بر آن آب پاشيدم، آنگاه پيامبر (ص) به نماز ايستاد، من به همراه يتيم (ضميره) پشت سر آن حضرت به صف ايستاديم و پير زن پشت سر ما ايستاد، ...»[٤].

[١] - مجمع الزوائد: ٢/ ٥٧.

[٢] - همان.

[٣] - السنن الكبرى: ٢/ ١٠٥؛ نصب الراية الزيلعى: ١/ ٣٨٦.

[٤] - صحيح بخارى: ١/ ١٠١؛ سنن نسايى: ٢/ ٥٧.