اصل اوّل: نيكوست كه نمازگزار براى نماز، خاكى را برگزيند كه به پاكى آن يقين داشته باشد، ديگر فرقى ندارد كه از چه زمينى باشد و يا از كدام بخش از زمينهاى جهان؛ زيرا همه زمينها در جواز سجده مساوى اند و هيج امتيازى از اين جهت بر يكديگر ندارند. در واقع سجده بر زمين پاك، مانند مراعات كردن پاكى لباس و بدن و مكان نماز از سوى نمازگزار است.

مسلمان بايد براى خويش خاك پاكى را بر گزيند كه در وطن و در سفر بر آن سجده نمايد، به خصوص در سفر؛ زيرا اطمينان به پاكى هر زمينى كه در آن فرود مى آيد و آن را به عنوان سجدگاه مى گزيند، ممكن نيست، پس از چه راهى به پاكى هر مكانى (از قبيل: شهر ها، روستاها، مسافر خانه ها، كاروانسراها، منزلهاى وسط راه، ميدانها، جايگاه هاى مسافران، ترمينالها و منزلگاه غريبان) حكم كند؟! در حالى كه در اين مكانها هر انسانى- اعمّ از مسلمان و غير مسلمان- و گروه هايى از مردم كه نسبت به دستور هاى دينى در ارتباط با پاكى و نجاست بى تفاوت هستند، فرود مى آيند.

پس چه مانعى دارد كه مسلمانان در دين خويش، احتياط كنند و همراه خود، خاك پاكى داشته باشند كه هنگام نماز بر آن سجده كنند؛ به خاطر پرهيز از سجده كردن بر اشيايى پليد، نجس و كثيف؛