زيرا هرگز با بودن آنها تقرّب به خداوند به دست نمى آيد. و بنابر سنّت پيامبر (ص) سجده بر آنها جايز نيست وعقل سليم هم آن را نمى پذيرد. (به خصوص) بعد از تأكيد زياد بر پاكى اعضا ولباس نمازگزار و نهى از نمازگزاردن در بعضى از مكانها مانند: آشغال دانى، كشتارگاه، قبرستان، كنار راه ها، حمّام، خوابگاه شتران‌[١] و دستور به تطهير و پاك نمودن مساجد و خوشبو كردن آنها[٢].

انسانهاى با تقوا و فقيهان گذشته در قرنهاى اول به اين نظريه عمل مى كردند. مسروق بن اجدع‌[٣] (از تابعين وفقهاى بزرگ و مورد اعتماد همگان) در سفرهايش آجر خام (گِل خشك) به همراه خود مى برد و بر آن سجده مى كرد. اين روايت را حافظ ابو بكر بن ابى شيبه امام اهل سنّت و مورد اعتماد آنان با دو سند نقل كرده است:

[١] - سنن ابن ماجه: ١/ ٢٥٢.

[٢] - همان: ١/ ٢٥٦.

[٣] - مسروق بن اجدع عبد الرحمن بن مالك همدانى ابو عايشه( متوفّاى سال ٦٢ هجرى) از تابعين بزرگ است كه از رجال صحاح ششگانه مى باشد و از ابو بكر و عمر و عثمان و على* روايت مى‌كند: فقيهى است عابد و ثقه و نيكوكار. او از اصحاب ابن مسعود است‌كه به مردم سنّت پيامبر را آموزش مى داد و هنگامى‌كه مرگش فرا رسيد- چنان‌كه در طبقات ابن سعد آمده- گفت: خدايا! از تو در خواست مى كنم بر امرى كه پيامبر و ابو بكر و عمر آن را جز، سنّت قرار نداده‌اند، نميرم.( تاريخ البخارى الكبير: ٢/ ٣٥؛ طبقات ابن سعد: ٦/ ٦٠- ٥٠؛ جرح و تعديل ابن حاتم: ١/ ٣٩٦؛ تهذيب التهذيب: ١٠/ ١١١- ١٠٩.