بدين ترتيب، نزد انسانِ انديشمند، آگاه و آزاد، سرّ فضيلت خاك كربلا و نيز انتساب آن به خداوند و تقدّس و حرمت آن و صاحبش از جهت قرب و نزديكى به خداوند، كاملًا روشن مى شود، پس نسبت به مقدّس بودن خاكى كه آرامگاه كشته راه خدا و فرمانده سربازان بزرگ الهى- كه جان خويش را در راه او نثار كردند- چه مى پندارى؟

كربلا آرامگاه ولى خداوند وفرزند ولى اوست كه دعوت كننده و راهنما و قيام كننده در راه خداوند مى باشد.

كربلا ديار كسى است كه جان خويش و خانواده اش را قربانى راه خداوند نمود؛ كسى كه براى بزرگداشت دين خداوند، گسترش توحيد، استوارى معارف الهى و دين، جانش را در كف گذاشت و تقديم خدا نمود، پس چرا خداوند به او مباهات ننمايد و چگونه از خون او محافظت نكند؛ زيرا وقتى كه امام حسين (ع) خون خويش را به سوى آسمان انداخت حتّى قطره اى از آن به زمين برنگشت‌[٢]؟

[١] - مجمع الزوائد: ٩/ ١٩١.

[٢] - تاريخ الشام ابن عساكر: ٤/ ٣٣٨؛ كفايه حافظ گنجى: ٢٨٤.