در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ٣٧ - فصل دوم ويژگيهاى شخصى ابوطالب

فصل دوم: ويژگيهاى شخصى ابوطالب‌

نام وى عبدمناف بن عبدالمطّلب بن هاشم بن عبدمناف بن قصى است. لقب وى، ابوطالب، سيّدالبطحاء، شيخ قريش، رئيس مكّه، بيضة البلد و شيخ الأباطح بوده است.[١]

«ابوطالب»، لقب معروف و غالب وى بوده است به صورتى كه كسى وى را با اسم اصلى؛ يعنى «عبدمناف» صدا نمى‌كرده است.[٢]

[١] - عمده الطالب فى انساب ابى طالب: ٢٠؛ مسند احمد: ١/ ٢٠٩؛ المستدرك على الصحيحين: ٣/ ١٨٣.

[٢] - ابن حجر عسقلانى در كتاب الاصابه آورده است:

او به كينه‌اش معروف گشته و اسم اصلى‌اش بنابر مشهور، عبدمناف بوده است. و گفته شده است كه: اسمش عمران بوده است( الاصابه فى تمييز الصحابه: ٤/ ١١٥؛ شرح حال ابوطالب، شماره ٦٨٥).

اسم ابوطالب، عبدمناف بوده است و گفته شده كه اسمش عمران بوده است. اين را ابوبكر، محمد بن عبدالله طرسوسى نسّابه نقل كرده كه روايت ضعيفى است.

گفته شده است كه: اسمش همان كنيه‌اش بوده است. اين را از ابى على محمّد بن ابراهيم بن عبدالله بن جعفر اعرج نقل مى‌كنند. او به زعم خويش ديده بود كه على( ع) به خطّ خود نوشته است: على ابن ابوطالب.

در ادامه گفته است كه: تاج الدين محمّد بن ابى القاسم نسّابه و جدّ مادرى من محمّد بن حسين اسدى نقل كرده‌اند كه آنچه در آخر مصحف آمده است، على ابن ابى طالب است لكن ياء با واو در خطّ كوفى شباهت دارد و صحيح اين است كه اسم وى عبدمناف است. و پدرش عبدالمطّلب به وى درباره حضرت محمّد( ص) وصيّت كرده‌بود:

و از جمله مطالبى كه دلالت مى‌كند بر اين كه اسم او همان كنيه‌اش نبوده است، قول عبدالمطّلب است كه گفته است:

به كسى وصيّت كردم كه كنيه‌اش طالب است؛ همان عبدمنافى كه صاحب تجربه است.( مواهب الواهب: ٧٢- ٧١؛ عمده الطالب: ١/ ١٣٨ و ٢٠٤، چاپ نجف، سال ١٩٦١؛ بحارالانوار: ١٥/ ١٥٢).