در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ١٤١ - منابع اثبات كفر ابوطالب
«به خدا قسم! اگر از اين نمىترسيدم كه در مجالس و محافل به پدران و گذشتگان ناسزا بگويند، به او ايمان مىآورديم».
«و در هر صورت، از او پيروى مى كرديم و اين را با جدّيّت و بدون سستى انجاممى داديم.»
همچنين مىگويد:
|
لولا الملامة أوْ حذارى سبة |
لوجدتنى سحا بذاك مبينا[١] |
|
«اگر به خاطر ترس از ملامت و سب و ناسزا نبود، هر آينه مىديدى كه به صورت آشكار، دين احمد را مى پذيرفتم».
در اين دو سروده، ابوطالب اعلان مىكند كه قبول اسلام باعث عسر حرج مىگردد، امّا در هر دو قول، به حقّانيّت اسلام اعتراف مىكند. در اين صورت چگونه مىتوان گفت كه او بر همان آيين قبل از اسلام فوت كرده است؟!
ب: همچنين به آنچه ابن اسحاق روايت كرده است، استدلال كردهاند. در اين روايت آمده است كه رسول خدا (ص) دوست داشت كه ابوطالب قبل از فوت، اسلام بياورد. او مىفرمود:
«اى عمو! كلمه توحيد را بگو كه در اين صورت شفاعت روز قيامت شامل حال تو مىگردد».
ابوطالب گفت:
[١] - شرح نهج البلاغه، ابن ابى الحديد: ١٤/ ٥٥/ نامه ٩.