دليل امر هم اين است كه: اين تقسيم، از نظر عقلى محال است؛ همچنان كه تقسيم ظلم به خوب و بد ممكن نيست، تقسيم بدعت، به خوب و بد هم امكان پذير نمى باشد؛ چون بدعت در يك كلام، افترا بستن به شريعت و نسبت دادن آنچه در شريعت نيست به آن است و اين معناى با قبح، و بدى و مذموميّت، تلازم داشته و در هيچ حالى از آن جدا شدنى نيست. و اين تقسيم، بر فرض امكان جدايى بين بدعت و قبح و امكان وجود بدعت خوب بنا شده است و اين از حمل كلمه بدعت بر معناى لغوى آن؛ يعنى «نو آورى» نشات گرفته است. بديهى است كه «نو آورى» مى تواند خوب يا بد باشد و ما بحثى در آن نداريم. همه حرف ما در معناى شرعى بدعت است و در اين فرض، گويندگان اين سخن، در مغالطه بزرگى گرفتار آمده اند؛ زيرا اوّل از معناى شرعى بدعت سخن مى گويند، بعد ادّعاى قابل تقسيم بودن آن را كرده بلكه آن را تقسيم هم مى كنند، ولى به معناى لغوى؟

چكيده بحث‌

«نماز تراويح»، ريشه در كتاب و سنّت ندارد. ائمه اهل بيت (عليهم السلام) بر اين نكته تاكيد دارند كه نماز تراويح، بدعت بوده و شارع حكيم آن را تشريع نكرده است؛ همچنان كه در زمان پيامبر اكرم (ص) و ابو بكر و مدّتى از