مشكل اوّل: معناى اين كلام: «... مى ترسم كه اين كار بر شما واجب شود و از انجام آن عاجز گرديد» چيست؟ آيا معناى آن اين است كه: ملاك تشريع احكام، استقبال، يا عدم استقبال، عامّه از يك عبادت است كه اگر به عبادتى مشتاق بودند، بر آنان واجب مى شود و الا واجب نمى شود؟

با اين كه ما معتقديم ملاك تشريع احكام، مصالح واقعى حكم است، چه مردم استقبال كنند، يا نكنند و تشريع خدا، تابع اقبال يا روى گردانى مردم نيست بلكه پيرو مجموعه اى از مصالح و مفاسد است كه خداوند به آنها از ديگران داناتر است.

مشكل دوّم: اگر فرض كنيم كه صحابه، اهميّت دادن خود به نماز تراويح را با برگزار كردن آن به صورت جماعت نشان داده اند، آيا اين مى تواند سببى براى وجوب دائمى آن باشد؟

مسجد پيامبر در آن روزگار از نظر فضا محدود بود و گنجايش حدود شش هزار نفر را داشته است. در فقه مذاهب اربعه آمده است:

«مسجد نبوى در آغاز ٣٠* ٣٥ متر بوده و پس از آن، پيامبر اكرم (ص) آن را وسعت داده و مساحت آن را ٥٠* ٥٧ متر كرده‌