مهمّ نيست كه مراد عمر از بدعت، معناى شرعى يا لغوى بوده؛ بلكه مهم اين است كه او با اين سخن، به افزودن چيزى بر دين كه قبل از آن، مسلمانان آن را نمى شناختند، اعتراف كرده است و مطابق نظر ابن تيميّه، همين اجتماع در مسجد و روشن كردن چراغهاى آن و اقتدا به امام جماعت در شب هاى ماه رمضان، صرف نظر از روشن كردن چراغها، همان اضافاتى است كه بر شرع اضافه شده است، اگر چه روشن كردن چراغهاى مسجد، دخالتى در ماهيّت عبادت ندارد، ولى آنچه مهمّ است، اجتماع مردم در نماز پشت سر امام است و شايد ابن تيميّه موضوع روشن كردن چراغها را براى منحرف كردن اذهان خوانندگان به اين نكته كه عمل خليفه، دخالتى در ماهيّت عبادت نداشته، ذكر كرده است و اين كه تشريع نماز جماعت، با روشن كردن چراغ، فرقى ندارد و همان گونه كه آن عمل بدعت نيست، نماز تراويح هم بدعت نيست و نتيجه سخن او اين است كه: عمر بدعتى در دين نياورده است بلكه كارهايى كه او ابداع كرد امورى خارج از دين بوده است كه اين كار ابن تيميّه، نوعى فريب و خدعه است!

[١] - اقتضاء الصراط المستقيم: ٢٢٧- ٢٢٦.