در شريعت اسلام، «واجبات» از جمله چيزهايى است كه بجا آوردن آن براى انسان مؤمن به خدا و روز قيامت، به عنوان يك امر ضرورى در جهت رسيدن وى به كمال مطلوب، لازم است، به نحوى كه هر گونه كاستى در اداى آن، رسيدن به مقام شايسته انسانى را در معرض خطر قرار داده و انسان را حتى از نيل به پايين ترين مراتب كمال باز، مى دارد.

«مستحبّات» نيز امورى هستند كه مؤمن مقيّد به واجبات را بيشتر به كمال و تقرّب به خدا مى رساند.

نماز واجب روزانه بر انسان واجب است، ولى مقيّد بودن به اوّل وقت، فضيلتى است كه نشان از اهمّيّت دادن زياد بنده به اين واجب الهى است كه خداوند ايشان را به آن مشرّف كرده است. بجا آودن نماز در جماعت هم، اين چنين است و پلّه اى ديگر از كمال معنوى انسان مؤمن است.

«عبادت» در شريعت اسلامى چند ويژگى دارد:

يكى اين كه: بسيار متنوّع است و در طول زندگى انسان، شامل تمام حالات در تمام زمانها مى شود. هيچ يك از ادوار زندگى انسان، از روز تولّد تا مرگ، از دايره «عبادات» خالى نيست و اين استمرار، ميزان توجّه اسلام را به تربيت انسان نشان مى دهد؛ تربيتى كه جز با