«حقّ اين است كه قول صحابى حجّت نيست و خداى سبحان براى اين امّت جز حضرت محمّد (ص) پيامبرى نفرستاده و ما هم غير او پيامبرى نداريم. صحابه و هر كه بعد از آنان بيايد، به يك اندازه مكلّف به تبعيّت از او و كتاب و سنّت هستند، پس هر كس اقامه دين خدا را در غير اين دو بداند، به چيزى كه در دين خدا نيست، معتقد شده و دينى را تأييد كرده كه از جانب خدا نيامده است»[١].

قسطلانى هم از ابن التين و بقيّه روايتى را نقل كرده كه خلاصه اش اين است:

«عمر از اينكه پيامبر، نماز جماعت مردم را در آن چند شب تاييد كرده و ناراحتى ايشان، از ترس وجوب بوده چنين استنباط كرده كه در زمان نبودن پيامبر، ترس از واجب شدن، منتفى شده و چون هميشه در نظرش اجتماع از تفرقه و جدايى، بهتر بوده و موجب نشاط نماز گزاران مى شده است، اقدام به تشريع اين نماز كرده است»[٢].

بر اين استدلال هم اشكالاتى وارد مى شود:

[١] - ارشاد العقول: ٣٦١، چاپ دار الكتب العلميّة.

[٢] - فتح البارى: ٤/ ٢٠٤.