«در شبى از شبهاى ماه رمضان، با عمر به مسجد رفتيم. مردم را پرا كنده يافتيم. عمر گفت: اگر اين مردم را بر يك قارى متّحد مى كرديم، مناسب تر بود. پس از اين تصميم، مردم را بر ابى بن كعب مجتمع كرد. بعد از اين واقعه شب ديگرى با هم به مسجد رفتيم و ديديم كه مردم با قرائت امام، نماز مى خوانند. در اين‌جا عمر گفت: اين چه بدعت خوبى است!».

علامه قسطلانى وقتى به اين فقره از كلام او مى رسد كه «اين چه بدعت خوبى است!». مى نويسد:

«او اين عمل را بدعت ناميد؛ چون پيامبر اكرم (ص) اجتماع براى نماز مستحب را سنّت قرار نداده بود و در زمان ابو بكر صدّيق، نه قضيّه سر شب مطرح بوده و نه تعداد ركعات»[٢].

[١] - عبد القارى، منسوب به قاره و پسر ديش بن ملحم بن غالب مدنى مى باشد كه در زمان عمر، خزانه دار بوده است. با قبيله زهره، هم پيمان و از عمر، ابى طلحه و ابى ايّوب روايت كرده است و پسرش محمّد، زهرى و يحيى بن جعدة بن هبيره از وى روايت كرده اند. او در سال هشتاد هجرى در سن ٧٨ سالگى در گذشت.( الاستعياب: ٢/ ٣٨١ ٣٨٢، چاپ دارالكتب الاسلاميّه).

[٢] - ارشاد السارى در شرح صحيح بخارى، قسطلانى ٤، ٦٥٦،/ كتاب تراويح، باب فضل من قام رمضان.