خود به راز و نياز پرداخته، حزن و اندوه خود را با خالق خود مطرح كرده حوايج و مشكلاتش را يكايك و با اصرار تمام با پروردگارش نجوا مى كند و در آن حال، دست توسّل به رحمت واسعه پروردگارى زده و اميدوارانه به درگاه او پناه آورده، از ترس عذاب او لرزان و از شوق رحمت وى، دلش پر اميد مى شود و با توبه به درگاه او باز گشته در حالى كه به گناه خود اعتراف مى كند، از سطوت جلالش به ساحت جمال وى پناه برده و هيچ مفر و پناهگاهى جز او نيافته و هيچ راه نجاتى جز راه عفو و بخشش او نمى شناسد. به اين دليل است كه خداى سبحان مستحبّات ماه مبارك رمضان را از قيد جماعت، آزاد گذاشته تا بندگان، با خلوت كردن با خدا تا جايى كه حالت روحى و جسمى آنان اجازه مى دهد، كم و بيش به عبادت بپردازند؛ چون نماز بنابر روايت نبوى به هر اندازه خوانده شود، نيكو است، اما محدود كردن اين عبادت به جماعت، باعث از بين رفتن اين فوايد مى شود».[١]

«علاوه بر اين، اگر آن را مقيّد به جماعت كنيم، باعث خالى شدن خانه هاى مردم از بركت و شرافت نماز مى شود و فرزندان از مواهب تربيتى ناشى از نماز و علاقه به آن بى نصيب مى گردند؛ چون كودكان به كارهاى پدران و مادران و بزرگترها به چشم الگو نگاه‌

[١] - النص والاجتهاد، سيّد شرف الدين: ٢١٤، مورد ٢٦، صلاه التراويح.