امير المؤمنين منصب خلافت را با ميل و خواهش همه مسلمانان پذيرفت و با حوادثى مواجه شد كه بعد از پيامبر اكرم (ص) ايجاد شده بود، او بر آن شد تا جامعه اسلامى را از هر لحاظ به وضعيّت زمان پيامبر بازگرداند، ولى مشكلات، سدّ راه وى گرديدند. اين بود كه بعضى از چيزها را به حال خود واگذارد تا به كارهاى مهمتر برسد و از اين رو، به امام حسن (ع) فرمود:

«آنان را به حال خود واگذار تا نظم كشور مختل نشده و سپاه بر وى نشورد».

ابو القاسم بن قولويه (متوفّاى ٣٦٩ ه-. ق) از امام باقر و صادق روايت مى كند:

«وقتى امير المؤمنين به كوفه آمدند، عدّه اى از مردم نزد وى آمدند و عرض كردند: براى ما امامى قرار ده تا نمازهاى مستحب ماه رمضان را براى ما بخواند. فرمود: نه و آنان را از خواندن نماز مستحب به جماعت نهى كردند. آنان تا چنين ديدند، گفتند: بر رمضان بگرييد، وا رمضاناه! پس حارث اعور با عدّه اى نزد امير المؤمنين آمد و عرض كرد: اى امير المؤمنين! مردم هياهو كرده اند و از حرف شما ناراحت شده اند! در اين جا حضرت فرمودند: آنان را با خواسته هايشان واگذاريد تا هر كه رامى خواهند بر ايشان امامت كند»[١].

[١] - السرائر: ٣/ ٦٣٨.