«او اولين كسى است كه شب زنده دارى و نمازهاى مستحب ماه رمضان را به صورت نماز تراويح، رايج كرد و اين امر را به وسيله بخشنامه به تمام شهرهاى مملكت اسلامى ابلاغ نمود. اين كار در ماه رمضان سال چهاردهم هجرى بود. او در مدينه دو قارى (امام جماعت) قرار داد كه يكى براى مردان و ديگرى براى زنان نماز بخوانند».

ابن عبد البرّ هم در شرح حال او در استيعاب مى نويسد:

«او همان كسى است كه شبهاى ماه رمضان را با نماز تراويح، نورانى كرد»[١].

سيّد عبد الحسين شرف الدين در مقام ايراد به آنان كه اين كار را توجيه مى كنند، مى گويد:

«گويا اينان- كه خداوند از خطاهاى آنان و ما در گذرد- اين گونه پنداشته اند كه او با نماز تراويح خود، كمبود حكمتى را جبران كرده است كه خدا و پيامبر (ص) از آن غافل بوده اند و خود ايشان به غفلت در قانونگذارى سزاوار تراند.

در حكمت عدم تشريع جماعت در نوافل ماه رمضان، همين بس كه به جاى آورنده آن در دل تاريك شب، به تنهايى با خداى‌

[١] - الاستيعاب: ٣/ ٢٣٦.