هشت ركعت مى باشد، پس نهايت آنچه در تأسى به پيامبر لازم مى آيد، اقتداى به او در همين حد است، نه در مقدار و تعداد و شرايطى كه ثابت نشده و يا به تعبير قسطلانى، عدمش ثابت شده و از بجا آوردن مازاد، به «بدعت» تعبير كرده است به اين دلايل:

١- پيامبر به جماعت خواندن آن را سنّت قرار نداده است.

٢- در زمان ابو بكر هم، چنين چيزى نبوده است.

٣- اقامه اين نماز در سر شب نبوده است.

٤- هر شب نبوده.

٥- ركعات آن به اين تعداد نبوده است‌[١].

سپس براى مشروعيّت بخشيدن به نماز تراويح، دست به دامان اجتهاد خليفه شده است.

عينى مى نويسد:

«پيامبر اكرم (تراويح) را سنّت قرار نداد. در زمان ابوبكر هم سنّت نبوده است».

سپس عينى در اثبات مشروعيّت آن به اجتهاد و استنباط عمر از نماز خواندن دو شبه پيامبر اعتماد مى كند[٢].

مشكل پنجم: اگر نظر اهل بيت را كه يكى از ثقلين هستند، قبول كنيم؛ اقامه نوافل به جماعت مطلقا بدعت مى باشد. و اگر نظر مسلم و

[١] - ارشاد السارى: ٤/ ٦٥٦، كتاب صلوه تراويح باب فضل من قام رمضان.

[٢] - عمده القارى: ٦/ ١٢٦، كتاب التراويح ذيل حديث ١١٦.