مسائل طبى از نگاه فقه اسلامى - فياض، شيخ محمد اسحاق - الصفحة ٢٥ - اهدا و پيوند اعضا

يعنى حتى اگر نجات حيات انسان ديگر هم متوقف به آن نباشد. مشروط بر اين كه اين انتقال عادتاً به درجه غيرقابل تحمل، زيان آور نباشد. بلى! هرگاه نجات حيات انسان ديگر به اين انتقال توقف داشته باشد، به گونه اى كه اگر اين انتقال صورت نگيرد، وى خواهد مُرد، اهدا به صورت كفايى و يا عينى واجب است، مشروط بر اين كه موجب هلاكت خود اهداكننده نشود. دليلى بر اين موضوع اين است كه انسان مسلط بر اعضاى خود است و مى تواند هر نوع تصرفى را انجام دهد، مشروط بر امور ذيل:

١. اين تصرف موجب هلاكت او نشود.

٢. منجر به ضرر قابل توجه نشود.

٣. موجب بدقواره و زشت شدن اندام او نگردد.

اما اگر اين شرايط موجود نباشد، اهدا و انتقال جواز ندارد.

سوال ٥:

آيا جايز است به ورثه كسى كه چشم او به ديگرى انتقال داده شده و يا به ورثه ديوانه اى كه چشم او كشيده شده است، مبلغ معادل نصف ديه انسان كامل به عنوان جبران خساره، توسط كسى كه اين عضو به او انتقال داده شده و پيوند زده شده و يا ممثل او پرداخت شود؟ حكم اين مسأله چيست؟

جواب:

اين عمل جايز نيست. زيرا ديه بر جنايت است نه بر تملك اعضاى‌