پرسش و پاسخ پيرامون روزه - هاشمى شاهرودى، سيد محمود - الصفحة ١٨ - فصل اول روزه در ساحت عام(عبادت)

را از غير پروردگار عاليمان كه خالق كون و امكان است. تهى كرده است.

توضيح آن كه اين انسان كه شهوات را به پشت سر انداخته، خداى عفيف را مى‌پرستد و در مقابل طاغوت زمان خويش خداوند شكست ناپذير را پرستش مى‌كند.

وى در جهاد و پيكار با دشمنان خداى غالب و پيروز و نفوذ ناپذير را مى‌پرستد و اين امر موجب آن است كه هيچ خوفى در دل او راه پيدا نكند.

وى در مشكلات و سختى‌ها خدواند صابر را مى‌پرستد.

وى در مسؤوليت‌هاى واگذار شده به او و در انجام وظايف خويش خداى امين را پرستش مى‌نمايد كه در اين صورت هيچ يك از مطامع دنيوى و وسوسه‌هاى شيطانى او را نمى‌فريبد و نمى‌لغزاند.

چرا كه اين انسان هر كجا خدا را همراه خويش مى‌بيند و هيچگاه در ظلمت شهوات قدم نمى‌گذارد و شخصيت خويش را به هواهاى نفسانى نمى‌فروشد. و هنگام فتنه به خود خيانت نمى‌كند و خود را به سمت نابودى و خسارت سوق نمى‌دهد.

آرى، اين چنين است امانت الهى و فطرتى كه خداى متعال انسان را بر آن سرشته است.