نتيجه حاكم دانستن اراده خداوند بر تمام آنچه انسان پيش روى خود دارد آن است كه شخصيت او به تمام ابعادش، يكپارچه خواهد شد. و از اين رو تناسب كاملى بين تنظيمات و تشريفات و رفتارهاى او پديد مى‌آيد. اين تناسب خاص از يك سو، و از سوى ديگر توجهات و عبادات او نيز داراى يك جهت واحد و مقصد يگانه خواهد شد. كه تمام اين ابعاد و زوايا براى ساخت يك انسان كامل و داراى سلامت درك و شعور و پاكى در قصد و سلوك، به يكديگر كمك مى‌رسانند.

از اينجا معلوم مى‌گردد كه عبادت يعنى عبوديت نفس و روح، پيش از آنكه در حركات قائم به اعضاء متبلور و متجلى گردد.

عبادت يعنى عبوديت ضماير و قلوب پيش از آنكه در جوارح انعكاس يابد.

عبادت يعنى جاى گرفتن نفس در سايه الهى و نيل روح به آفاق عرش خداوند. چرا كه مى‌توان گفت اين مفهوم در اطاعت پروردگار، آن هم اطاعتى كه مملو از محبت همراه با هيبت و جلالت است، متبلور است.

عبادت يعنى توجه نفس و قلب به همراه خضوع و اخلاص به سوى خداوند بلند مرتبه، كه نتيجه اين خضوع و