آرى فوائد بيشمارى بر بلند همتى متفرع مى‌شود، و از اين اصل مقدس اخلاقى صفات و افعال پسنديده زيادى منشعب مى‌شود، و اين صفت حميده گاهى حاصل مى‌شود كه روح براى خود فناء و پايانى تصور نكند و مرگ را ترقى و رهايى از زندان بداند، و نغمه‌ «خلقت للبقاً لا للفنا» را زمزمه كند.

اما كسى كه خود را مانند گياه بداند و مقام انسانيت را فراموش نمايد و زندگى خود را در همين دوره مادى دنيا، محدود پندارد (إِنْ هِيَ إِلَّا حَياتُنَا الدُّنْيا نَمُوتُ وَ نَحْيا) و براى موجود خود هدف و غايتى نبيند، هيچ خبرى از او توقع نخواهد رفت و اهداف مهمه اخلاقى و انسانى از او صادر نخواهد شد و قهراً از طريق تكامل منحرف خواهد گرديد و بالاخره از مقام انسانيت به مرتبه حيوانيت تنزل خواهد كرد (إِنْ هُمْ إِلَّا كَالْأَنْعامِ بَلْ هُمْ أَضَلُّ سَبِيلًا) باز هم براى توضيح مطلب مثالى براى خوانندگان عزيز مياورم:

فرض كنيد دو نفر به سفر مى‌روند يكى قصد دارد پس از چند ساعت توقف در محل مطلوب، برگردد، و ديگرى مصمم است يكسالى در آن‌ا بماند، آيا فكر هر دو نفر نسبت به مقدمات سفر و وسايل اقامه يكى است؟ مسلماً تفاوت زيادى دارد!

آيا توجه آن كسى كه مى‌خواهد منزل بخرد با توجه به آن‌كه به عنوان اجاره يكماه قصد نشيمن دارد، به منزل مذكور يكى خواهد بود؟ طبعاً نه!