بى‌دين دايره آرزو و اميد و فكر خود را به شصت يا هفتاد سال عمر دنياى خود كه مركز آن در خودپرستى و خودخواهى اوست محدود مى‌داند، و قهراً فعاليت و حركت او نيز از همين حلقه كوچك تجاوز نخواهد كرد زيرا عمل، معلول و تابع اراده است و اراده تابع فكر است و معقول نيست كه معلول از علت خود وسيع‌تر باشد.

آرى بى‌دين هدفى جز شكم و پيروى شهوت و بالاخره جز نفع شخصى و فايده موقتى خود ندارد و غرض زندگى در نزد او ممكن نيست از اين بالاتر باشد. ولى شخص متدين و كسى كه دين در روح او به طور صحيح نفوذ نموده، براى زندگى خود حدودى نمى‌بيند و عمر خود را به ابديت و لا يتناهى متصل مى‌داند او تمام مقدرات ابدى خود را به زندگى فعلى دنياى خود وابسته مى‌داند لهذا خودش را مجبور مى‌داند كه درين مدت كم برنامه‌هاى متعددى را كه براى رفاه زندگى ابدى او مفيد است به كمال سرعت و فعاليت به معرض عمل بگذارد او روح خود را از چهارچوب زندگى مادى خود بالاتر پرواز مى‌دهد و ابديت مورد بازديد او قرار مى‌گيرد، وقتى او چنين روح مطلق و فكر بى‌پايان را دارا باشد قهراً حدود فعاليت و حركت او نيز خيلى وسيع‌تر مى‌گردد و نقاط ضعفى كه مولود پست همتى و كوتاه‌نظرى است از بين مى‌رود. آرزوها عمومى‌تر و