والاسلام ما ظهر من قول او فعل و هو الذى عليه جماعة من الناس من الفرق كلها و به حقنت الدماء و عليه جرت المواريث و جاز النكاح و اجتمعوا على الصلوة و الزكوة و الصوم و الحج فخرجوا بذلك عن الكفر و اضيفوا الى الايمان.

يعنى اسلام گفتار و كردار ظاهر است، و همين گفتار و كردار است كه گروه مردم كه عبارت از تمام فرقه‌ها (يعنى مذاهب اسلامى) باشد بر آن است و به همين جهت خون مردم محفوظ شده، ميراث‌ها بر آن تقسيم مى‌شود و نكاح جايز مى‌شود و اجتماع كرده‌اند بر نماز و زكات و روزه و حج، و به همين وسيله از كفر خارج شده به ايمان نسبت داده مى‌شوند!

ما در اين‌جا به عوض ذكر فتاوى علماء و مجتهدين شيعه (دو سه روايت) نقل كرديم و سرش اين بود كه فتواى علماى شيعه بر اسلام سنى‌ها و حسن معاشرت با آنان منحصر به يك كتاب و دو كتاب نيست، بلكه اسلام و طهارت و احترام جان و مال و جريان ميراث و غيره تقريباً اجماعى و مورد اتفاق است، چنان‌چه اين موضوع در تمام كتب فقهى شيعه در باب نجاسات كه كفر معنى مى‌شود به چشم مى‌خورد روى اين بيانات دانسته شد كه اختلافات اين دو فرقه مسلمان، مذهبى نبوده و نبايد آن را دنبال نمود بلكه به دستور قرآن كريم، و به واسطه عبرت گرفتن از بدبختى‌ها و آثار