اگر عظمت و ترقى و كمال جامعه اسلامى فعلًا نزديك است جزء تاريخ قرار گيرد، تقصير اسلام نيست، تقصير من و توست ما و تو تنبلى كرديم، ما و تو خيانت كرديم ما و تو از قرآن دور شديم ما و تو اعتماد به نفس را از دست داديم تو نتوانستى اختراع كنى، تو نتوانستى در موقع رسيدن به قدرت عدالت اجتماعى را تطبيق كنى، تو زحمت نكشيدى، تو استقامت نداشتى روزى كه ناكام ماندى گناه را به گردن قرآن و اسلام انداختى. زهى بدبختى. اسلام مى‌گويد، حركت كن فعاليت داشته باش يأس و نااميدى را از خود دور كن همت عالى و استقامت داشته باش ولى تو خوابيدى، بيمارى كسالت بر تو غالب آمد سپس با كمال وقاحت از اسلام خورده مى‌گيرى و خود را برتر از تابع مقررات آن ميدانى.

باز هم درباره اتفاق‌

عده‌اى كه علاقمند بدين‌اند مى‌گويند راست است دين درباره حفظ اجتماع دستورات مهمى كه منحصر به خودش است دارد و درباره اتفاق و هم‌آهنگى افراد سفارشات زيادى نموده ولى تعدد مذاهب و اختلافات مذهبى باعث سرافكندگى و خجلت هر مسلمان است، در طول تاريخ چه بدبختى‌هايى كه از اين ناحيه به مسلمين نرسيده؟ حتى كار از دورى جستن و خصومت و عداوت به جنگ و