من در برج سرطان ١٣٥٢، روزى در منزل مشغول نامه نوشتن براى صدراعظم آن زمان (موسى شفيق) و رئيس ستره محكمه بودم كه نظر كتبى خود را در مورد كتاب مذكور بنويسند تا ضمن طبع كتاب چاپ شود كه زنگ تلفن بگوشم رسيد، گوشى را برداشتم يك مغازه‌دار از خويشاوندانم گفت گوشى تلفن را نزديك راديو مى‌گذارم بشنو كه چه خبر است، گوش دادم كه صداى داود خان جبار و ستمگر بلند بود كه حكومت را گرفته و جمهورى داوود خانى را اعلان مى‌دارد!

كاغذها را پاره كردم و از طبع دوم كتاب منصرف شدم، زيرا در حكومت استبدادى داوود خان نه فرهنگى حق حيات داشت و نه قلمى مى‌توانست چيزى بنويسد و همه مظاهر حيات از فرهنگ و سياست و معنويت و ... از حركت مى‌ايستاد، و اين تجربه نويسنده از گذشته اين فرد مستبد در دوران صدارت او بود.

تقدير اين بود كه سى و چهار سال بعد از طبع كتاب، يك نسخه كهنه آن از طرف يكى از دوستان آقاى شيخ عبدالله بصير به دستم رسيد و كمى آن را مطالعه كردم و ديدم كه إعاده طبع آن براى نسل متدين و هوشمند كشورم در زمان حاضر مفيد است، لذا تصميم گرفتم آن را بدون تجديد نظر دوباره چاپ كنم و لله الحمد و المن على توفيقه.