عجايب و مطالب - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ١٨٠ - ١٤٥ كوهها ميخهاى زمين اند

مرحله سوم آن است.[١] همين دانشمند در تفسير (فاتبعه شهاب ثاقب) مى گويد ظاهرا مراد از شهاب ثاقب، سنگهاى آسمانى است كه با سرعت ٤٨ هزار كيلومتر در ساعت وارد جو زمين شده و در اثر حرارت و تماس با گازهاى جو مشتعل شده و ما آنها را به صورت نوارى از نور مشاهده مى كنيم.[٢]

١٤٥ كوهها ميخهاى زمين اند

در قرآن مجيد مى خوانيم: «أَ لَمْ نَجْعَلِ الْأَرْضَ مِهاداً وَ الْجِبالَ أَوْتاداً»؛ آيا زمين را گسترده و كوهها را ميخها قرار نداديم؟ (نباء/ ٧) و ايضا «وَ أَلْقى‌ فِي الْأَرْضِ رَواسِيَ أَنْ تَمِيدَ بِكُمْ» (نحل/ ١٥) «وَ أَلْقى‌ فِي الْأَرْضِ رَواسِيَ أَنْ تَمِيدَ بِكُمْ» (لقمان/ ١٠)

رواسى جمع راسيه به معنى ثابت و محكم و «تميد» از «ميد» به معنى ميل و اضطراب است يعنى در زمين كوههاى ثابت و محكم افكند تا شما را ميل ندهد و اين سو و آن سو نيندازد و مضطرب نكند، ميل و اضطراب مردم در صورتى است كه زمين خودش مائل و مضطرب و لرزان باشد. در نهج البلاغه، آن كتاب عظيم الشان و مجهول مانده، فرموده است:

«و وتد بالصخور ميدان ارضه»

خطبه اول يعنى لرزه و

[١] . به كتاب قاموس قرآن، ج ١، ص ٣٠٩ و تفسير پرتوى از قرآن و كتاب پيدايش و مرگ خورشيد مراجعه شود

[٢] . قاموس قرآن، ج ١/ ٣٠٦