توحيد اسلامى و نظرى بر وهابيت - ناشناخته - الصفحة ٦٤ - فصل سوم زيارت اموات چگونه است
١- صفوان بن يحيى در يك روايت روايت صحيح به امام كاظم عليه السلام عرض مىكند كه به من رسيده كه مؤمن به زيارت كننده خود ارث مىگيرد وقتى كه زائر برگشت، او را وحشت مىگيرد. امام فرمود: وحشتش نمىگيرد.
٢- امام صادق عليه السلام در يك روايت صحيح به هشام بن سالم فرمود: فاطمه سلام الله عليها بعد از پدرش رسول الله (ص) ٧٥ روز زنده ماند و خندان ديده نشد؛ در هر هفته روز دو شنبه و پنجشنبه به سوى قبور شهدا مىرفت؛ مىفرمود: اينجا رسول خدا صلى الله عليه و آله بود، اينجا مشركين بودند.
٣- امام باقر عليه السلام بر قبر يكى از دوستان خود ايستاد و گفت: اللَّهُمَّ صِلْ وَحْدَتَهُ وَ آنِسْ وَحْشَتَهُ وَ أَسْكِنْ إِلَيْهِ مِنْ رَحْمَتِكَ رَحْمَةً تُغْنِيهِ بِهَا[١] عَنْ رَحْمَةِ مَنْ سِوَاك ..[٢] (سند صحيح است).
٤- و نيز از ايشان در باره سلام بر اهل قبور به سند معتبر نقل شده است: السَّلَامِ عَلَى أَهْلِ الْقُبُورِ السَّلَامُ عَلَيْكُمْ أَهْلَ الدِّيَارِ مِنْ قَوْمٍ مُؤْمِنِينَ وَ رَحْمَةُ اللَّهِ وَ بَرَكَاتُهُ أَنْتُمْ لَنَا سَلَفٌ وَ نَحْنُ لَكُمْ تَبَعٌ رَحِمَ اللَّهُ الْمُسْتَقْدِمِينَ مِنْكُمْ وَ الْمُسْتَأْخِرِينَ وَ إِنَّا لِلَّهِ وَ إِنَّا إِلَيْهِ راجِعُونَ.[٣]
٥- عبد الله بن سنان در يك روايت صحيح به امام صادق عليه السلام عرض مىكند كه سلام بر اهل قبور چگونه است؟ فرمود مىگويى: السَّلَامُ عَلَى أَهْلِ الدِّيَارِ مِنَ الْمُسْلِمِينَ وَ الْمُؤْمِنِينَ أَنْتُمْ لَنَا فَرَطٌ وَ نَحْنُ إِنْ شَاءَ اللَّهُ بِكُمْ لَاحِقُونَ.[٤]
٦- صفوان جمال از امام صادق عليه السلام نقل مىكند كه آن حضرت فرمود: رسول خدا (ص) با جمعى از اصحاب خود هر شب پنجشنبه به سوى بقيع مدينه بيرون مىشدند و مىفرمود: (السَّلَامُ عَلَيْكُمْ يَا أَهْلَ الدِّيَارِ ثَلَاثاً رَحِمَكُمُ اللَّهُ ثَلَاثاً الحديث).
٧- خواننده مىتواند اين احاديث و امثال آنها را در ج: ٣ جامع احاديث الشيعه؛ ص: ٥٢٨ الى ص: ٥٣٧ ملاحظه كند.
از احاديث گذشته دو مطلب ثابت شد:
١- جواز زيارت قبور مؤمنين براى مرد و زن و استحباب آن.
[١] ما يستغنى بها
[٢] تهذيب الأحكام( تحقيق خرسان)/ ج ١/ ٤٥٨/ ٢٣- باب تلقين المحتضرين ..... ص: ٤٢٧.
[٣] وسائل الشيعه و قر ب الاسناد.
[٤] كلينى، محمد بن يعقوب، الكافى( ط- الإسلامية)- تهران، چاپ: چهارم، ١٤٠٧ ق. ج ٣؛ ص ٢٢٩.