إِنَّ يَوْمَ الْفَصْلِ كانَ مِيقاتاً يَوْمَ يُنْفَخُ فِي الصُّورِ فَتَأْتُونَ أَفْواجاً وَ فُتِحَتِ السَّماءُ فَكانَتْ أَبْواباً وَ سُيِّرَتِ الْجِبالُ فَكانَتْ سَراباً إِنَّ جَهَنَّمَ كانَتْ مِرْصاداً لِلطَّاغِينَ مَآباً لابِثِينَ فِيها أَحْقاباً لا يَذُوقُونَ فِيها بَرْداً وَ لا شَراباً إِلَّا حَمِيماً وَ غَسَّاقاً جَزاءً وِفاقاً إِنَّهُمْ كانُوا لا يَرْجُونَ حِساباً وَ كَذَّبُوا بِآياتِنا كِذَّاباً وَ كُلَّ شَيْ‌ءٍ أَحْصَيْناهُ كِتاباً فَذُوقُوا فَلَنْ نَزِيدَكُمْ إِلَّا عَذاباً.

همانا روز جدائى وعده‌گاه است روزيكه در بوق دميده مى‌شود و شما دسته‌دسته مى‌آئيد (تا همه جمع شويد) آسمان باز شود و داراى درهائى ميگردد و كوهها گردانيده مى‌شود (و از بين مى‌رود) پس مانند سرابى مى‌شود همانا دوزخ گذرگاه است و براى طغيان‌كنندگان رجوع‌گاه كه در آن زمانهائى درنگ كنندگانند، نمى‌چشند در آن سردى و آشاميدنى‌اى را مگر آب گرم و غسّاق (يعنى آنچه كه از پوست بدن جهنميان مى‌ريزد مانند