نداريم تنها ما هستيم و احساسات مهارنشده ما كه در اين صورت نبايد قضاوت كنيم، قضاوت زيبنده‌ى كسى است كه علم او به همه اسرار و مصالح و مفاسد تمام جهان و جهانيان در زمان حاضر و آينده احاطه پيدا كند.

تراحم انسانها:

مسلمانان بايد در تكامل خود ربانى شوند و در اين موارد به صفات الهى متلبّس شوند، مثلا خداوند مهربان و رحيم است مسلمان هم بايد بر مسلمانان ديگر مهربان و رحيم باشد بلكه با همه رحمت داشته باشد.

با پدر و مادر كمال مهربانى و عطوفت را داشته باشيم. (وَ اخْفِضْ لَهُما جَناحَ الذُّلِّ مِنَ الرَّحْمَةِ)

با اولاد و اقارب و زن و شوهر و با همه مؤمنين‌ (رُحَماءُ بَيْنَهُمْ). بلكه با همه انسانها حتى كفار: قُلْ لِلَّذِينَ آمَنُوا يَغْفِرُوا لِلَّذِينَ لا يَرْجُونَ أَيَّامَ اللَّهِ‌، به مؤمنين بگو بر كسانيكه به ايّام اللّه اميدوار نيستند ببخشايند.

البته انتقام از ظالم به اندازه ظلم او غالبا جايز است‌ فَمَنِ اعْتَدى‌ عَلَيْكُمْ فَاعْتَدُوا عَلَيْهِ بِمِثْلِ مَا اعْتَدى‌ عَلَيْكُمْ‌. هركسى بر شما تعدى و تجاوز كرد شما هم باندازه تجاوز آنان بر آنان تجاوز كنيد، ولى عفو و گذشت بهتر است.

مسلمان بايد رحيم باشد چون پيغمبر آنان رحيم بوده و خداى آنان رحيم است و رحمت زندگانى را شيرين ميكند بهترين راه براى جلب رحمت مزيد خداوند، رحمت بر بندگان و حتى مخلوقات اوست، كسانيكه خود ترحم بر ديگران ندارند چگونه برحمت خداوند خوشحال مى‌شوند. ارحم ترحم. رحم كن تا مورد رحمت قرار گيرى.

ما مسلمانان در هر نماز رحمن و رحيم را تكرار ميكنيم ولى اگر نفس خود را برحمت متصف نكنيم بسيار اشتباه ميكنيم، از نظر فقهى نااميدى از رحمت خداوند جائز نيست و حتى از گناهان كبيره است، از نظر اخلاق نااميد كردن مردم از رحمت خود بسيار ناپسنديده و زشت است و بهترين‌